Tecla voorbij de Zuidpoolcirkel
Met de Zuidpoolcirkel als doel voer het Nederlandse expeditieschip Tecla dit seizoen verder zuid dan ooit. Op 66°57′ zuiderbreedte werd een afgelegen ankerplek bereikt – ver voorbij de cirkel en ver weg van andere schepen.
Over de denkbeeldige grens
De Zuidpoolcirkel, gelegen op ongeveer 66°33′ zuiderbreedte, vormt voor veel schepen een symbolische grens. Voor de tweemast gaffel-ketch Tecla was het dit seizoen een concreet doel: de cirkel passeren en verder zuidwaarts trekken, weg van de drukte rond de bekendere ankerplaatsen op het Antarctisch Schiereiland.
Dat doel werd bereikt. Het schip bereikte 66°57′ S bij Point Thorne op de Arrowsmith Peninsula, dieper Antarctica in dan tijdens eerdere reizen.
Afmeren tussen rots en wal
Op deze breedten worden beschutte ankerplaatsen schaars. Gletsjers, steile rotskusten en ijsvelden laten weinig ruimte voor een veilige ligplaats.
Bij Point Thorne werd gekozen voor een klassieke expeditieoplossing. De Tecla ging voor anker in de baai, waarna vanaf het schip vier landvasten naar de wal werden uitgebracht. De lijnen werden om rotsblokken en uitstekende punten langs de kust gezet, waardoor het schip stabiel tussen wal en anker kwam te liggen.
Met vrijwel geen wind, drijfijs in de baai en een spiegelglad wateroppervlak lag het schip daar – omgeven door niets anders dan ijs, rots en stilte.
Varen buiten de drukte
Windassist sponsor
Voor de vaste- en gastbemanning was het passeren van de Zuidpoolcirkel een doel op zich, deze reis was er speciaal op gericht. Het gaat vooral om het expeditiekarakter van het varen: bewust gebieden opzoeken waar weinig andere schepen komen.
Door verder naar het zuiden te trekken wordt het rustiger. De bekende ankerplaatsen blijven achter en de natuur krijgt opnieuw de overhand. Juist daar voelt een traditioneel zeilschip als de Tecla zich thuis.
Terug naar de bewoonde wereld
Nog verder zuid varen was in theorie mogelijk geweest, maar veilige ankerplekken worden schaarser naarmate de kustlijn steiler en gletsjers dominanter worden. De noodzaak om verder te gaan ontbrak bovendien: het doel was bereikt. De ochtend na aankomst op Point Thorne lag de Tecla omgeven door pannenkoek ijs (ijs dat tijdens de nacht gevormd was) en liet niet alleen Antarctica zich gelden, maar ook het einde van het seizoen.
De koers ging daarom weer naar het noorden. Bij Vernadsky Station in de Argentine Islands verscheen voor het eerst weer duidelijk menselijk leven. Na dagen in vrijwel ongerepte natuur voelde dat bijna als het terugkeren in de bewoonde wereld.
De belangrijkste mijlpaal was echter al behaald: de Tecla had haar zuidelijkste punt ooit bereikt – ruim voorbij de Zuidpoolcirkel.
Bron: Tecla Sailing
Foto’s: Tecla crew
Windassist sponsor