Tecla onderweg naar Straat Magellaan

In eerdere edities hebben we regelmatig ruimte gemaakt voor de logboekverslagen van kapitein Jet Sluik aan boord van de logger Tecla. Nu ze de Roaring Forties is gepasseerd, vaart ze met haar bemanning richting de Straat van Magellaan.

20 oktober // 53º36,5’Z 072º16,2’W // koers 126º // snelheid 4,9 kn

Toen we door het Smythe-kanaal voeren, zagen we de Straat van Magellaan voor ons liggen. Een open zeestraat, een plek waar je je kunt voorstellen dat er vroeger grote vierkantgetuigde schepen binnenvoeren, op zoek naar nieuwe doorgangen. Maar door het Smythe-kanaal navigeren, tussen alle eilanden door varen en de weg vinden, kan niet gemakkelijk zijn geweest.

We vroegen ons vandaag allemaal af hoe het zou zijn geweest om de weg uit een labyrint te vinden zoals dat waar we zojuist doorheen waren gevaren. Sommige kanalen lijken groot en breed, maar blijken helemaal geen kanalen te zijn, maar slechts inhammen. Andere routes rond eilanden eindigen in ondiepten. En als je drie keer naar stuurboord draait, kom je dan weer terug waar je begon, of ontdek je dan eigenlijk nieuwe routes?

Met hun kleinere schoeners of roeiboten waren de ontdekkingsreizigers veel wendbaarder dan ze zouden zijn geweest in hun grote zeeschepen. Daarom trokken kleinere groepen eropuit om de verschillende routes te bevaren en te verkennen.

We hebben nu alle hulp die we maar kunnen wensen: papieren zeekaarten – meer dan ik kan tellen – GPS om bij te houden waar we zijn, en zelfs een elektronische zeekaart om af en toe even naar te kijken. De radar vertelt ons wat er werkelijk daarbuiten is, terwijl de marifoon ons helpt om ons te melden bij de Chileense kuststations en ervoor te zorgen dat we niet tegelijk met een ander schip in de smallere doorgangen terechtkomen.

We zijn net Paso Tortuoso gepasseerd, een smalle doorgang van minder dan een mijl breed, met genoeg stroming om ons te vertragen tot 3,8 knopen. Een marineschip passeerde ons, gelukkig net na het smalste deel. We voeren 4 knopen tegen de stroming in, terwijl zij ons voorbij schoot, met de stroming mee.

Later vanavond gaan we voor anker en wachten we op het volgende getij.

De uitzichten vandaag waren adembenemend: spectaculaire bergkammen, eeuwige sneeuw en zelfs een oud scheepswrak. In de buurt van Isla Simpson en Isla Shoal passeerden we de overblijfselen van de Santa Leonora, een schip dat in deze afgelegen wateren zijn ondergang vond. Het is vreemd om te bedenken dat een schip ooit door deze wateren voer, misschien met dezelfde bergen eromheen, voordat het zelf onderdeel werd van het landschap.

Alles wel aan boord,

Jet.