School at Sea verkent Carieb en onderneemt terugreis

Met het School at Sea-project zeilen middelbare schoolleerlingen de oceaan over en weer terug. De EOC-nieuwsbrief Varende Vrienden volgt ze, via hun eigen blogs, door de Cariben en weer op weg naar huis.

Lotus de Jong bijt het spits af: “Op Dominica maakten we een prachtige wandeling naar de Boiling Lake, een kokend heet meer tussen de bergen in het regenwoud. Dominica is erg mooi en er zijn veel watervallen. We kregen ook drumlessen van enkele Dominicanen en zwommen in een kloof tussen de rotsen. […]
Op Dominica deden we een hutwissel, waarbij iedereen een nieuwe wacht, hut en keukendienst krijgt. Ik begon de reis met de acht-tot-twaalf wacht, wat na Dominica de twaalf-tot-vier werd. Die heb ik tot aan Cuba, waar een nieuwe hutwissel mij in zal delen in de vier-tot-acht wacht, zodat ik alle drie de wachten één keer heb meegemaakt. Na Dominica voeren we verder naar Curaçao, wat erg rustig en relaxed was.

Halverwege-dipje

Het zeilen was voor iedereen weer even wennen, na acht dagen stilliggen. […] De huidige twee maanden zijn de maanden waarin we het minst zeilen en de meeste bestemmingen bezoeken. Na een paar dagen kwamen we al aan in Curaçao. Ik vond dat persoonlijk heel erg leuk, omdat ik daar familie heb wonen die ik al een tijd niet had gezien. Mijn oom heeft de Thalassa ontvangen met een drone om fraaie foto’s en video’s te maken. We hebben in Curaçao het slavernijmuseum bezocht en een rondleiding gekregen op de Rotterdam, een groot cruiseschip waar een oud-SaS’er werkt. Beide ervaringen waren indrukwekkend. […]

Daarna vertrokken we richting de San Blas-archipel. Dat was vijf dagen varen, waarin we weer konden oefenen met de zeilen en nog meer over het schip leerden. Elke wacht heeft altijd een wachtleider nodig, iemand die vier uur lang het overzicht houdt, de anderen aanstuurt en zorgt dat taken als het logboek invullen en de watermaker checken goed gebeuren. Ditmaal was de eer aan mij. Ik was nog niet vaak wachtleider geweest, omdat ik dat lastig vind om te doen. Hierdoor kon ik dus meer oefenen en ondanks de uitdaging, word ik er steeds beter in.

Inmiddels werd duidelijk dat veel mensen een ‘halverwege-dipje’ doormaakten. Als je al drie maanden aan boord zit, begint alles, hoe bijzonder en indrukwekkend ook, toch een beetje normaal te voelen. Dan is het soms best tricky om de motivatie te vinden om alsnog je beste beentje voor te zetten en alles uit de reis te halen. Aan uitdaging ontbreekt het aan boord van de Thalassa gelukkig niet, als je maar weet waar je het beste tot je recht komt! Een halverwege-dipje wordt dan ook gezien als de normaalste zaak van de wereld, vrijwel iedereen komt er weer uit, als je maar bereidt bent om erover te praten en eerlijk tegen jezelf te zijn.

Onderhandelen voor meer survival

In de San Blas kwamen we aan op het eiland Porvenir. Daarna startte een survival-avontuur, waarin we drie dagen moesten overleven op een onbewoond eiland. Het was een halve dag varen. Tijdens de survival hadden we het zo leuk, dat we een deal sloten: als wij één dag extra survival zouden krijgen, beloofden we om 72 toetsen te maken voordat we in Panama op onze ‘eigen reis’ vertrokken, dus binnen het tijdsbestek van ongeveer zes dagen. De begeleiding ging hiermee akkoord. We kregen daarmee onze verlenging naar vier dagen. Het maken van die toetsen is daarna prima gelukt, op dag vier zaten we al op 73 toetsen en op dag zes zelfs op 93. […]

Zelf op reis

In Panama begonnen de voorbereidingen voor onze eigen reis. Tijdens die trip ga je een week met een groepje op pad. Na het bekendmaken van de indeling, begon iedereen gelijk plannen te maken en een paklijst te verzinnen. De gekste dingen werden bedacht om te doen, maar er was minder mogelijk dan we dachten vanwege het beschikbare budget.

Ons budget bestond uit 35 dollar per persoon per dag. Elk groepje had zes leerlingen en één begeleider. Het voelde best gek om je spullen in te pakken en iedereen gedag te zeggen voor die acht dagen, omdat je elkaar sinds het begin van de reis elke dag heb gezien en gesproken. Toch overheerste blijdschap: we gingen eindelijk Panama in!

De reis was bijzonder. Mijn groepje en ik hebben meerdere malen lekker gegeten, we hebben twee stranddagen gehad en veel van de regio gezien. Tijdens bezoeken aan Panama City, El Valle de Antón en San Carlos zagen we volop en kochten evenveel souvenirtjes. Vrijwel elke nacht sliepen we in een nieuw hostel, waar we soms ook andere groepjes tegenkwamen. Wel hield ik contact met mede-SaS’ers die niet in mijn groepje zaten, omdat het toch lastiger was om elkaar te moeten missen dan ik dacht.

Omgegooide plannen…

Na deze omzwervingen in Panama zetten we koers naar Cuba. Althans, dat dáchten we. Vanwege de onzekere situatie in de regio, werd er besloten dat het veiliger was om een alternatieve bestemming te zoeken. Dat betekende helaas ook dat de tweede eigen reis kwam te vervallen. Een teleurstelling, maar de bestemming die ervoor in de plaats kwam, was minstens zo opwindend: Mexico! Onderweg voeren we veel aan de wind: dat is best pittig. Na elf dagen varen, kwamen we tijdens mijn wacht aan bij het eiland Cozumel. Hoewel het geen Cuba is, was de sfeer toch goed. Aankomen op een nieuwe bestemming is altijd leuk. Ik ben erg benieuwd naar de activiteiten hier in Mexico, ik heb er veel zin in!”

Carnaval in Mexico

Tot zover het verslag van Lotus de Jong. Yinthe Buzink vervolgt:
“De eerste dag in Mexico begon meteen goed met – na schoolwerk, want dat hoort er ook gewoon bij – vrije tijd. De timing van ons verblijf in Mexico was perfect, want in februari is het tijd voor een fantastisch carnaval, net als in het zuiden van ons land. Ook hier maken ze prachtige wagens, die dan ’s avonds in een feestelijke parade over de boulevard rijden. Naast enorme voertuigen met dansers waren er ook kleinere creaties, speciaal voor kinderen. De tijd vloog dus voorbij en zelfs na één dagje van boord, vond ik het superfijn om weer thuis te komen bij ons huis-weg-van-thuis.

Maya’s en krokodillen

Al snel was het tijd voor excursies. We gingen van start in een soort safaribus. De eerste stop was een museum op Cozumel dat mij een beetje deed denken aan het Nederlandse Archeon, maar dan over de Maya’s. Dit vond ik erg afgestemd op toeristen, het voelde niet bijster authentiek aan. Desondanks leerden we wel degelijk iets over hoe de Maya’s leefden, hun cultuur en rituelen.

Windassist sponsor

Bij de volgende stop spotten we een krokodil, daarna reden we naar een strandclub. Daar gingen we snorkelen en werden getrakteerd op een heerlijk Mexicaans buffet. De laatste stop bracht ons langs een vuurtoren waar je omhoog mocht. Eenmaal boven moest je naast de lamp door een klein luik om te kunnen genieten van het uitzicht.

Op excursiedag twee gingen we kajakken in doorzichtige kajaks. We kregen ook een lekker drankje, maar daarna was de pret helaas weer op: eenmaal terug aan boord was het tijd om aan school te gaan. Gelukkig bracht de derde dag ons eindelijk naar het vasteland! Eerst met de veerpont en vervolgens op tocht door een soort grottenstelsel, ook wel underground rivers of cenotes genoemd. In deze cenotes hebben we met zaklampen gesnorkeld en kregen tegelijkertijd meer uitleg over de Maya’s en hun geloof. […]

Scheepsovername

Terwijl we in Mexico waren, was het ook weer tijd voor sollicitatiegesprekken voor de tweede scheepsovername. Zoals eerder uitgelegd, doet de ervaren bemanning op die momenten écht een stapje terug en varen wij drie dagen het schip. Ik had dit keer een sollicitatiebrief geschreven voor de functie PA, wat staat voor personal assistent en inhoudt dat ik, samen met een mede-SaS’er, de crew zou verzorgen en drankjes, hapjes en entertainment organiseren. Daarnaast geeft het me de kans mee te kijken met dingen die in de stuurhut gebeuren. De spanning was hoog en er werden nog snel laatste voorbereidingen getroffen voor alle gesprekken. Nadat ook de kapiteins aan de beurt waren geweest, kwam het verlossende woord: ik kreeg de gewenste rol!

De volgende ochtend was het meteen tijd voor vertrek en we zouden nu toch echt naar Bermuda gaan. Onder leiding van een mede-SaS’er voeren we de baai uit. Voor mij als PA was het dus meteen tijd voor cappuccino’s en een moppenuurtje in de stuurhut. Tijdens deze scheepsovername was er helaas ook wat onstuimiger weer. Waar we eerst een mooie zuidelijke wind hadden die ons richting het noorden bracht, draaide deze later tegen ons, met vanuit het noorden buien van 30 tot 40 knopen.

Gelukkig waren we al zo noordelijk dat we mooi tussen Amerika en Cuba door konden varen, meegenomen door de golfstroom. Het onstuimige weer zorgde ervoor dat er wat plannen voor de scheepsovername in het water vielen, maar desondanks was deze overname erg geslaagd.

Salto’s overboord

Tijdens de overname hadden we nog een bijzonder moment. We verzamelden allemaal op het middendek, waar we te horen kregen dat we onze zwemkleding moesten aantrekken. We mochten zwemmen midden in de Golf van Mexico. Het was windstil en met wel duizend meter onder ons, genoten we van het lekkere water. Met salto’s van de punt van de kluiverboom of gewoon van de rand van het schip doken we de zee in. Ik vond het zo bijzonder. Het water was helder en alles om ons heen was blauw. Echt magisch!

MOTORWACHTJES TOT DE AANKOMST
Nu we weer aan het varen waren en de huttenwissel in Mexico was volbracht, gingen we met de nieuwe wachten verder. Ik hoopte op veel zeilen en goedgevulde wachten, maar helaas liet het weer dit niet toe en was er veel sprake van zogenoemde ‘motorwachtjes’.

Wel gaf dit veel tijd om onze nieuwe wacht beter te leren kennen en extra dingen te leren. We hielden ons bezig met het identificeren van schepen en hun richting. Daarnaast heb ik meer uitleg gekregen over kaarten en de verschillen ertussen. Een ui is dan een prima model van de wereld en dankzij de briljante tekenkunsten (knipoog!) van onze kapitein, snapten we al snel hoe het in elkaar zat.” […]

De Thalassa wordt op 19 april terug verwacht voor een feestelijke aankomst in Den Helder.

Bron: Varende Vrienden. 

Windassist sponsor