School op Zee 2025-2026: Deel 1 – We gaan!

Met het School at Sea-project zeilt een klas studenten zes maanden lang de oceaan over en weer terug op de driemaster Thalassa.

In deze blogserie op Varende Vrienden reizen we met ze mee naar de Caraïben en verder op hun avontuur.

Fondsenwerving

Daar was het dan, de dag dat School at Sea echt begon. Op 19 oktober 2025 gingen zesendertig andere jongeren en ik aan boord van de Thalassa, het schip dat we de komende zes maanden onze thuis zouden noemen. We nemen deel aan School at Sea, een zes maanden durende reis naar het Caribisch gebied en terug op een zeilschip voor jongeren in de bovenbouw van het voortgezet onderwijs. Tijdens deze zes maanden leren we alles over zeilen, ontdekken we nieuwe culturen en missen we geen enkele toets. We nemen ze gewoon mee aan boord. Maar het belangrijkste van School at Sea is misschien wel de persoonlijke ontwikkeling die deze reis met zich meebrengt.
Sommigen van ons hebben hier maanden of zelfs jaren naartoe gewerkt. We hebben dit gedaan door geld in te zamelen via fondsenwerving. We kregen training van School at Sea en organiseerden enthousiast acties om het benodigde bedrag bij elkaar te krijgen.

Hutten delen

Terug naar 19 oktober. Voor mij was dit de eerste keer aan boord van de Thalassa. Het indrukwekkende schip met zijn drie masten torende boven ons uit en na een emotioneel afscheid kregen we te horen wat we de komende dagen zouden gaan doen. Deze stonden in het teken van veiligheid en zeiltraining. We moesten bijvoorbeeld weten wat we moesten doen bij een alarm en hoe we als een grote slang door het water moesten zwemmen als we het schip moesten verlaten. Het was ook tijd om onze hutten in te richten. Je deelt je hut met één, twee of vier andere jongeren. In Dominica zal de indeling weer veranderen, maar tot die tijd zit je letterlijk en figuurlijk aan ze vast. Gelukkig kan ik goed opschieten met mijn kamergenoten.

Benjamin versnelt de plannen

De eerste paar dagen hebben we in Harlingen doorgebracht, maar omdat storm Benjamin op komst was, konden we daar niet blijven. Dus vertrokken we eerder dan verwacht. Op naar Tenerife, dachten we allemaal! Helaas was dat niet het geval en belandden we eerst een paar dagen in Den Helder. Ach ja, we hadden in ieder geval een stukje gevaren. In Den Helder kregen we alle voorraden (proviand) en het was onze taak om ervoor te zorgen dat die aan boord werden opgeborgen en dat we noteerden hoeveel we van elk artikel hadden en waar het zich bevond. Dat maakt het makkelijker voor de keukenploeg, anders zou je op zo’n groot schip overal moeten zoeken. Hoewel ik je nu al kan vertellen dat de voorraden niet altijd goed werden bijgehouden, dus we zullen op Tenerife een hertelling moeten doen. Je kunt je voorstellen hoe opgewonden iedereen daarover is…

Eindelijk op weg!

Zaterdag 25 oktober was het zover. Om 12:48 uur voeren we de haven van Den Helder uit. Vol enthousiasme naar de Caribbean, dat was het idee! Maar het weer had andere plannen. We vertrokken net na storm Benjamin en hadden nog steeds te maken met golven en deining. Deze waren zo’n vier meter hoog, wat de zeeziekte niet ten goede kwam en zelfs de wacht op het bovendek soms parten speelde. We zagen een aantal kitesurfers langs ons heen springen, maar voor velen was dat het laatste wat ze zich herinnerden voordat de zeeziekte toesloeg. Twee dagen lang zeilden we tegen de wind in op de motor. Van zeilen was geen sprake en bijna iedereen voelde zich ellendig. We konden niet wachten tot er weer land in zicht was. Gelukkig duurde dat niet lang. De kapitein besloot een andere route te nemen en we maakten een scherpe bocht richting Noord-Frankrijk, Boulogne-sur-Mer om precies te zijn. Hier zouden we het ergste weer afwachten voordat we onze reis voortzetten.

Aquarium in Boulogne

Maar deze letterlijke tegenwind mocht de pret niet drukken, want iedereen had het overleefd en we waren op onze eerste buitenlandse bestemming (zonder ouders). We hadden ook voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland onze telefoons weer terug en begonnen enthousiast naar huis te bellen. Natuurlijk wilde iedereen thuis al onze verhalen horen. In Boulogne bezochten we een aquarium, wat verrassend leuk was. Wist je bijvoorbeeld dat de zeespiegel daar maar liefst 9,4 meter stijgt en daalt bij eb en vloed? Dat is waanzinnig veel! We zijn ook met de hele groep naar het strand geweest om even de benen te strekken voordat we voor wie weet hoe lang op zee zullen zijn.

Windassist sponsor

Rechtstreeks naar Tenerife

Het was al snel weer tijd om te vertrekken, al was het maar voor zo’n 24 uur. We zeilden de haven uit op weg naar Cherbourg, een stad verderop in Frankrijk. Onze wachten werden hervat (ze waren op de vorige reis geannuleerd vanwege zeeziekte en omdat we toch op de motor voeren) en in een mum van tijd lagen we voor anker bij Cherbourg om de ergste tegenwind af te wachten. Dit betekende dat we twee dagen vast zaten, dus het was tijd voor iedereen om wat schoolwerk te maken. We wisten dat zodra we Cherbourg zouden verlaten, het plan was om rechtstreeks naar Tenerife te varen, als het deze keer zou lukken. Het was eigenlijk een gek idee, want we wisten niet hoe lang we op zee zouden zijn of wat ons te wachten stond. Maar toch stonden we allemaal te popelen om eindelijk naar warmere oorden te varen. Ons anker ging omhoog. Op naar Tenerife!!!

Uitdagende oversteek met orka’s

We zijn nu bijna twee weken onderweg zonder een voet aan land te zetten. Het aantal zeezieken is drastisch gedaald en de zeilen worden steeds vaker gehesen. School op zee is nu echt begonnen! We hadden echter nog steeds veel tegenwind, want na Benjamin kwam ook storm Claudia op bezoek. De kapitein bedacht een creatieve route om er zoveel mogelijk doorheen te zeilen: ver naar het westen varen, dan langzaam naar het zuiden en af en toe een dagje op de motor… Uiteindelijk hebben we het gehaald, maar volgens de bemanning hebben we een hele zware eerste oversteek gehad.

Toch waren er veel hoogtepunten, zoals onze eerste vangst (een mahi mahi van meer dan vijf kilo) en de dagen dat we prachtig konden zeilen (weliswaar dicht aan de wind, maar toch). Eén moment sprong er bovenuit: het bezoek van een paar orka’s! We hadden al dolfijnen gezien en we hebben zeker een walvis gespot, maar onderweg naar Tenerife kwamen we ook nog een groep orka’s tegen! Het was fantastisch. Ze kwamen een kijkje nemen en sprongen prachtig uit het water. Wat een fantastische ervaring!

Korte broek

Niet alleen hadden we veel tegenwind, maar ook de start met de groep verliep niet altijd even soepel, maar we komen er wel. In deze laatste twee dagen voor Tenerife is het weer eindelijk omgeslagen en kunnen we in T-shirt en korte broek wacht lopen. Hopelijk zal de oversteek naar de Caraïben hetzelfde zijn. De komende maanden zullen we jullie via deze blogs blijven vertellen over ons avontuur, in de hoop jullie een kijkje te geven in ons leven aan boord. Tot de volgende keer!

In de volgende aflevering in de serie kun je lezen of de rest van de reis naar de Caraïben iets minder turbulent verloopt…

Tekst en foto’s: Varende Vrienden van EOC

Windassist sponsor