Zeilend over blauwe bergen

De zeillogger Tecla nadert Pitcairn. Kapitein Jet Sluik voerde het schip veilig van Patagonië langs de Chileense kust naar de Galapagos en verder. Nu bevindt het schip zich verder verwijderd van welk continent dan ook. 

24°19,9’Z 127°38,0’W // koers 240° // snelheid 7,0 kn

De wind die gisteravond steeds sterker werd, zorgde voor spectaculaire golven. Blauwgetopte bergen rolden onder ons door. De golven die zich naast het schip krulden, klonken alsof ze aan boord wilden springen. Als je op de boeg van de Tecla staat en achterom kijkt, voel je pas echt de grootsheid van de oceaan. We zijn slechts een klein stipje in deze diepblauwe uitgestrektheid.

Rollen en glijden

De schroef zoemt en laat een turquoise streep achter de Tecla achter terwijl luchtbellen zich vermengen met het helderblauwe oceaanwater. Een grote reeks van drie hoge golven komt aangestormd. De concentratie is af te lezen van het gezicht van de stuurman terwijl de achtersteven van de Tecla door de golf wordt meegesleurd. En een fractie van een seconde lang zijn het water en zijn kracht groter dan de stuurmogelijkheden. De Tecla glijdt vervolgens van de rug van de golf af en de stuurman heeft de controle weer in handen. De volgende golf rolt binnen en duwt ons lichtjes opzij. Is het roer sterk genoeg om weerstand te bieden? We rollen, gaan eerst zijwaarts naar stuurboord en hellen vervolgens over naar bakboord terwijl we weer van de achterkant van de golf afglijden. En nu het kritieke moment: is er genoeg snelheid om te voorkomen dat deze volgende golf op het dek terechtkomt? Terwijl we ons herstellen van de rol, wijst de boeg weer keurig van de wind af en schieten we weg, waarbij we voorkomen dat de golf op de achtersteven neerstort. In plaats daarvan surfen we op de golf en denderen we er met 10 knopen overheen.

Adrenaline

Het is een gevoel dat moeilijk te beschrijven is. Ik vind het niet echt leuk, maar aan de andere kant is er die absolute verwondering over ons schip en haar bijna droge dekken. En ik heb een brede glimlach op mijn gezicht, dus op de een of andere manier moet ik het toch wel leuk vinden.
De adrenaline giert door je lichaam als je de tuigage een beetje hoort kreunen. Het bezaanzeil, met een klein scheurtje erin, houdt stand – soms voel je het trillen onder de volle druk van 38 knopen wind. Het voorstagzeil lijkt ver weg, helemaal vooraan, maar het wappert en beweegt mee met de bewegingen van het schip alsof het geen moeite kost.

Windassist sponsor

Foto van de dag

Vandaag was het een spectaculair mooie dag: het ene moment zonneschijn en een blauwe lucht, het volgende moment donkere wolken en dreigende regen. Michael heeft de foto van de dag gewonnen, waarop hij deze dramatische lucht en rollende golven heeft vastgelegd.
Nu we dichter bij de eilanden zijn, zien we steeds meer vogels. Sommige scheren over het water. We hebben een reuzenstormvogel gezien, maar ook wat ik denk dat een Murphy’s stormvogel is, die op Ducie Island nestelt.

Eenzaam baken

We hebben Pitcairn Island een e-mail gestuurd met de vraag of ze kunnen inschatten hoe groot de kans is dat we daar de komende twee dagen aan land kunnen gaan, aangezien de golven zo hoog zijn geworden. We wachten vol spanning op het antwoord. Dit kleine eiland midden in de oceaan biedt weinig beschutting. De groene heuvels en rode rotskliffen steken als een eenzaam baken uit het water.
Het idee dat eilanden de rug van een schildpad vormen, wordt pas echt duidelijk bij een eiland als Pitcairn, of de naburige eilanden Henderson, Ducie of Oeno. Want hoe zijn ze anders in vredesnaam hier, zo ver weg in deze enorme oceaan, ontstaan? Nee, Honu, zoals de grote groene zeeschildpad hier genoemd wordt, moet ze wel op zijn rug dragen – zodat ze veilig blijven, en blijven drijven.

Alles wel aan boord,
Jet.

Windassist sponsor