Een paradijs genaamd Amanu

Na Pitcairn, nog net op het zuidelijk halfrond, steekt de Tecla de evenaar weer over en zeilt naar de Tuamotu archipel. Een paradijselijke omgeving van met palmen begroeide zandeilanden.

17°32,3’Z 141°33,9’W // koers 235° // snelheid 5,6 kn

Op maandagochtend 29 vonden we de ingang van het eerste Tuamotu-eiland, met een opening die groot genoeg was voor de Tecla om doorheen te varen. We wachtten, drijvend vlak voor de kust van het eiland, op eb. Om 09:00 uur was het laagwater – daarna, ongeveer een half uur tot een uur later, zou de eb stoppen en de vloed beginnen. Dus rond 09:30 uur begonnen we de ingang binnen te varen.
Eén ding was zeker: het was laagwater, want we konden de bodem en de ondiepten vlak naast de ingang duidelijk zien. Maar het tij stroomde ook nog steeds met een snelheid van 4 tot 5 knopen naar buiten…

Wildwaterraften

Als je eenmaal besluit om naar binnen te varen, moet je dat ook echt doorzetten – er is weinig kans om te keren of een fout te maken. De golven die door de uitgaande stroming werden opgewekt, waren zelfs boven het geluid van de motor uit te horen. Het leek wel wildwaterraften, en de uitstroom kon zelfs een klein verschil in waterpeil veroorzaken.De adrenaline gierde door mijn aderen. Ik hield mijn koffiebeker stevig vast alsof die me houvast zou geven. Ik kneep zo hard in het kopje dat mijn knokkels wit werden. Ondertussen deed de motor al het werk en kropen we met 1,5 knoop tegen de stroming in vooruit.

Op de oever zagen we mensen naar ons kijken. We zwaaiden naar elkaar en voeren verder. De ingang eindigt met een scherpe bocht naar stuurboord, en toen we die eenmaal gepasseerd waren, voelde iedereen zich opgelucht. Er klonk veel gegiechel – ook van mij. We gingen voor anker vlak bij het dorp Ikitake en gingen meteen aan land. Met een kleine gemeenschap van 155 inwoners werden we hartelijk verwelkomd. Na een vriendelijke ontvangst door de burgemeester volgde een wandeling door het dorp, een bezoek aan een klein winkeltje en een gesprek met de man die ooit het stukje hout had gemaakt voor de ketting die ik draag, in de vorm van de Pito – een koraalrif midden in het atol.

Geen ijsjes

Hoewel een gemeenschap als deze misschien niet de ijsjes kan bieden waar sommigen op hoopten, krijg je al snel inzicht in het leven op zo’n klein eiland. Hun afhankelijkheid van het vrachtschip en hun terughoudendheid om te veel bezoekers te ontvangen, zijn duidelijk. Het beperken van het aantal bezoeken door cruiseschepen is belangrijk om hun integriteit als gemeenschap te behouden. Ze leven van de visserij en het verzamelen van kopra, wat niet veel oplevert, maar ze willen hun manier van leven behouden – wat op zich al een prachtig verhaal is.

Snorkelen

Toen iedereen weer aan boord was, lichtten we het anker en voeren we meteen koers naar Pito. Deze koraalformatie midden in het atol is een spectaculaire snorkelplek. En zoals de burgemeester zei: als je daar niet bent geweest, ben je niet echt in Amanu geweest. We bleven ruim twee uur op Pito en keerden daarna terug naar Ikitake. We dronken een sundowner op het dek, keken naar de maan die opkwam en de zon die onderging, en genoten buiten van een barbecue bij tropische temperaturen. Wat een dag. De volgende ochtend gingen we naar een ander deel van het atol om wat rond te lopen en nog wat te snorkelen, voordat we weer vertrokken, klaar voor het volgende Tuamotu-eiland.

Het vertrek verliep minder spectaculair dan de aankomst. Met een tegenstroom van 2 knopen en het opkomende getij was het een beheerste en comfortabele uitvaart – veel beter dan wanneer we 5 knopen stroming van achteren hadden gehad.

Weer onderweg

En nu varen we weer onder zeil. Het is een koers met de wind in de rug naar Tahanea, ons volgende doel. We hebben al één keer gegijpt om te voorkomen dat we te dicht bij een kleiner atol zouden komen, en halen meestal zo’n 6 knopen. Met nog veel meer gijpen in het verschiet hebben we in rechte lijn nog ongeveer 180 mijl te gaan. Ik hoor het zoemen van de schroef, en soms vindt een licht briesje zijn weg via de trap naar het achterschip. Het is een prachtige nacht, met een heldere, bijna volle maan.

Alles wel aan boord,
Jet